"İçtihat Metni"
MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2019/1390 E., 2023/1424 K.
SUÇ : Nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs
HÜKÜM : İstinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddi
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanması
İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286/1 ve 286/2-a maddeleri uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1.Şanlıurfa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 19.10.2018 tarihli ve 2017/909 Esas, 2018/803 Karar sayılı kararı ile, sanık hakkında katılana karşı nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 82/1-d,e, 35/2, 62/1 ve 53. maddeleri uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.
2.Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 21.06.2023 tarihli ve 2019/1390 Esas 2023/1424 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında katılana yönelik nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçundan ilk derece mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafi ve katılan Kurum vekilinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a-son maddesi uyarınca 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesi yönünden düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
1.Katılan Kurum vekilinin temyiz sebeplerinde özetle; sanığın üst hadden cezalandırılması gerektiğine, takdiri indirim nedenlerinin uygulanmaması gerektiğine ilişkindir.
2.Sanık müdafiinin temyiz sebeplerinde özetle; sanığın suç işlemediğinden beraat etmesi gerektiğine, gönüllü vazgeçme ve taksir hükümlerinin uygulanması gerektiğine, eksik incelemeye, 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinin uygulanmaması gerektiğine ilişkindir.
III. GEREKÇE
1.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, hükme esas alınan adli raporların yeterli olduğu, hedef alınan vücut bölgesi, yaralanmanın niteliği hususları nazara alındığında sanığın eyleminin nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturduğuna dair yapılan takdir ve değerlendirmede isabetsizlik görülmediği, eksik incelemenin olmadığı, takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmasına karar verildiği, hapis cezasının doğal sonucu olarak hak yoksunluklarına hükmedilmesinin isabetli olduğu, gönüllü vazgeçme ve taksir hükümlerinin koşullarının oluşmadığı anlaşıldığından sanık müdafii ve katılan Kurum vekilinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde bozma nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.
2. Dosya kapsamına göre; sanığın eylemi sonucunda katılanın beyin kanamasına ve kemik kırığına neden olacak, yaşamını tehlikeye sokacak ve basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek biçimde yaralandığı anlaşılan olayda, sanık hakkında meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı dikkate alınarak teşebbüs nedeniyle 13 yıldan 20 yıla kadar hapis cezası öngören 5237 sayılı Kanun'un 35. maddesi uyarınca makul ile üst had arasında bir ceza belirlendiği gözetilmeden, yazılı biçimde makule yakın oranda ceza belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayin edilmesi hususu hukuka aykırı bulunmuştur.
IV. KARAR
Gerekçe bölümünün (2) numaralı paragrafında açıklanan nedenle katılan Kurum vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 21.06.2023 tarihli ve 2019/1390 Esas, 2023/1424 Karar sayılı kararının "teşebbüsün derecesi yönünden" 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca Şanlıurfa 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
07.04.2025 tarihinde karar verildi.