"İçtihat Metni"
İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2021/700 Esas, 2021/1412 Karar
SUÇ : Görevi kötüye kullanma
HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama
İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında görevi kötüye kullanma suçundan verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun (1136 sayılı Kanun) 59/son ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddeleri uyarınca temyiz edilebilir olduğu, aynı Kanun'un 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesince temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesine istinaden temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereğince temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
A. İlk Derece
Adana 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.04.2021 tarihli ve 2021/22 Esas, 2021/162 sayılı Kararı ile sanık hakkında ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 257/2, 43/1, 62/1, 50/1-a ve 52/2. maddeleri gereğince 93 tam gün karşılığı 3.720 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına hükmedilmiştir.
B. İstinaf
Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 22.09.2021 tarihli ve 2021/700 Esas, 2021/1412 sayılı Kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ
A. Temyiz Sebepleri
Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi
Katılanın herhangi bir zararı olmadığı halde müvekkili tarafından katılana 100.000,00 TL elden nakit para verildiğine, müvekkilinin üzerine atılı suçu işlemediğine, kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.
B. Değerlendirme ve Gerekçe
Sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının açıklanması için ihbarda bulunulmasına karar verilmiş ise de; Adana 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.07.2018 tarihli ve 2017/313 Esas, 2018/310 sayılı Kararının 11.09.2018 tarihinde kesinleştiği ve 5271 sayılı Kanun'un 231/11. maddesi gereği ihbar şartlarının oluşmadığı anlaşılmakla, söz konusu hususun infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.
Suç tarihinde Adana Barosuna kayıtlı avukat olan sanığın, vekilliğini üstlendiği katılanın 11.02.2012 tarihinde geçirdiği ameliyatta kusuru bulunanlar hakkında gerekli hukuki ve cezai işlemleri başlatmak hususunda vekillik görevini gereği gibi yerine getirmeyerek taksirle bir kişinin yaralanmasına neden olma suçunda fiili ve failin kim olduğunu bilmesine rağmen yaklaşık 6 yıl sonra 05.06.2018 tarihinde şikâyetçi olduğu, şikâyet süresinin geçmesi nedeniyle Adana Cumhuriyet Başsavcılığının 2018/43534 sayılı soruşturmasında 10.07.2018 tarihli kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın verilmesine ve 07.06.2018 tarihinde Adana 6. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2018/379 Esasına kayden açtığı tazminat davasında yargı yolu nedeniyle davanın reddine dair 13.06.2018 tarihli ve 2018/319 sayılı aleyhe kararın verilmesine neden olduğu ayrıca Adana 7. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2018/401 Esasına kayden 05.06.2018 tarihinde yaklaşık 6 yıl gecikmeli olarak tazminat davası açtığı, söz konusu davaları açtığını ve takip ettiğini söyleyerek katılanı sürekli oyaladığı şeklindeki eylemlerinin 5237 sayılı Kanun'un 257/1. maddesinde düzenlenen icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçuna uymasına rağmen yanılgılı değerlendirme sonucu aynı Kanun maddesinin ikinci fıkrası gereği cezalandırılmasına karar verilmesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni sayılmamış, yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre ilk derece mahkemesince verilen mahkumiyet hükmüne karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararın eleştirilen husus dışında usul ve kanuna uygun olması karşısında sanık müdafiinin temyiz itirazları yönünden hukuka aykırılık görülmemiştir.
III. KARAR
Değerlendirme ve Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle hükümde sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda eleştiri dışında hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca Adana 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
23.12.2024 tarihinde karar verildi.