"İçtihat Metni"
MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2019/360 E., 2019/420 K.
SUÇ : Tefecilik
HÜKÜMLER : 1)Elazığ 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.11.2018 tarihli ve 2017/1514 Esas, 2018/1589 sayılı Kararı ile; tefecilik suçundan mahkumiyet,
2)Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin 22.02.2019 tarihli ve 2019/360 Esas, 2019/420 sayılı Kararı ile; ilk derece mahkemesince verilen hükmün ortadan kaldırılması ile sanığın beraatine karar verilmek suretiyle düzeltilerek istinaf başvurularının esastan reddi
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma
İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrasınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrasına istinaden temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1.Maden Cumhuriyet Başsavcılığının, 19.02.2015 tarihli ve 2014/655 Soruşturma, 2015/21 Esas, 2015/20 numaralı İddianamesiyle sanık hakkında tefecilik suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 241 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca iki kez cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.
2.Elazığ 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.04.2017 tarihli ve 2015/1302 Esas, 2017/394 sayılı Kararı ile sanık hakkında zincirleme tefecilik suçundan mahkumiyet kararı verilmiştir.
3.Katılan ... vekili ile sanık müdafiinin istinaf başvurusu üzerine hükmün Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin, 20.11.2017 tarihli ve 2017/1713 Esas 2017/1787 sayılı Kararı ile bozulmasına karar verilmiştir.
4.Bozma üzerine Elazığ 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.11.2018 tarihli ve 2017/1514 Esas, 2018/1589 sayılı Kararı ile sanık hakkında tefecilik suçundan 5237 sayılı Kanun'un 241 inci ve 62 nci maddelerinin birinci fıkraları ile 52 nci maddesinin ikinci fıkrası gereğince 2 yıl 6 ay hapis ve 33.320 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ayrıca 53 üncü maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiştir.
5.Katılan ... vekili ile sanık müdafiinin istinaf başvurusu üzerine Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin, 22.02.2019 tarihli ve 2019/360 Esas, 2019/420 sayılı Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan mahkumiyet hükmünün 5271 sayılı Kanun’un 280 inci ve 303 üncü maddelerinin birinci fıkralarının (a) bendi uyarınca tüm sonuçlarıyla birlikte ortadan kaldırılmasına ve sanığın tefecilik suçundan aynı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi gereği beraatine karar verilmek suretiyle düzeltilerek istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
A.Katılan ... vekilinin temyiz sebepleri; sanık hakkında tefecilik suçunun yasal unsurları oluştuğu halde beraat kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.
B.Katılan Hazine vekilinin temyiz sebepleri; sanığın üzerine atılı tefecilik suçunun yasal unsurları oluştuğu halde hakkında beraat kararı verilmesinin hukuka aykırı olduğuna yöneliktir.
III. OLAY VE OLGULAR
Temyizin kapsamına göre;
A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü
Sanığın, katılan ...'a faiz karşılığı borç para verdiğine ilişkin katılan ve tanıkların anlatımları, sanığın ev ve iş yerinde yapılan aramada bir kısmı imzalanmış bir kısmı boş senetlerin bulunması, sanığın katılandan borcuna karşılık boş senet aldığı ve atılı tefecilik suçunu işlediği kabulü ile mahkumiyetine hükmolunmuştur.
B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü
Sanığın katılana borç para verdiğinin sabit olduğu ancak; katılan ve katılanın eşinin beyanlarında parayı alırken faiz konuşulmadığını bildirmeleri nedeniyle sanık ile katılan arasında başlangıçta faiz anlaşması bulunduğuna dair somut ve kesin delil bulunmadığından İlk Derece Mahkemesince verilen mahkumiyet hükmü kaldırılarak sanık hakkında atılı suçtan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi gereğince beraatine karar verilmek suretiyle düzeltilerek istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.
IV. GEREKÇE
Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 31.05.2023 tarihli ve 2022/7-315 Esas, 2023/322 sayılı Kararında "Bölge Adliye Mahkemesinin, ilk derece mahkemesinin maddi olayın gerçekleşme biçimine ilişkin kabulünü değiştirmemesi, dosyaya yeni bir delil ikame etme yoluna gitmemesi, ilk derece mahkemesinin dosyada mevcut delilleri takdir etmek suretiyle ulaştığı sonucu isabetli bulmayarak aynı delilleri yeniden değerlendirip suçun unsuru bakımından farklı bir sonuca ulaşması, 7035 sayılı Kanun'un gerekçesinde de belirtildiği üzere değişiklikle amaçlanan hususlardan birinin Bölge Adliye Mahkemelerinin daha etkin ve verimli bir şekilde çalışmalarının sağlanması olması hususları birlikte gözetildiğinde; Bölge Adliye Mahkemesinin duruşma açmaksızın dosya üzerinden yaptığı inceleme neticesinde İlk Derece Mahkemesince mahkûmiyetine hükmedilen ve eylemi sabit görülen sanığa atılı suçun unsurları oluşmadığından bahisle beraatine karar verebileceğinin kabulünde zorunluluk bulunmaktadır” şeklinde yer alan kabul dikkate alındığında, Bölge Adliye Mahkemesince ilk derece mahkemesi tarafından belirlenen maddi mesele değiştirilmediği ve yeni bir delil de toplanmadığı hâlde duruşma açmaksızın beraat kararı verilmesinde hukuka aykırılık bulunmadığından tebliğnamedeki bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.
Sanığın leh ve aleyhindeki toplanan tüm kanıtları inceleyip, irdeleyen ve iddianın reddine ilişkin sebepleri karar yerinde ayrı ayrı gösteren, savunmayı tercih nedenlerini açıklayan, aleyhteki kanıtları hükümlülük için yeterli görmeyen Bölge Adliye Mahkemesinin beliren takdir ve kanaati karşısında katılanlar ... ve Hazine vekillerinin temyiz itirazları ile hükümde dikkate alınan sair hususlar yönünden de hukuka aykırılık görülmemiştir.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin, 22.02.2019 tarihli ve 2019/360 Esas, 2019/420 sayılı Kararında katılanlar Hazine ve ... vekilleri tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Elazığ 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
21.11.2023 tarihinde karar verildi.