"İçtihat Metni"
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2015/45 Esas, 2015/553 Karar
SUÇ : Tefecilik
HÜKÜM : Zincirleme tefecilik suçundan mahkumiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama
Ödemiş 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.11.2015 tarihli ve 2015/45 Esas, 2015/553 sayılı Kararının katılan ... vekili ve sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön incelemede:
Katılan ... vekilinin 19.11.2015 tarihinde hükmü temyiz ettikten sonra ibraz ettiği 17.03.2016 havale tarihli dilekçe ile temyizden vazgeçtiği görülmüştür.
Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un (6723 sayılı Kanun) 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un (5320 sayılı Kanun) 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesince temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrasınca temyiz eden sanığın hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereğince temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1.Ödemiş Cumhuriyet Başsavcılığının, 20.01.2015 tarihli ve 2013/1485
Soruşturma, 2015/121 Esas, 2015/106 numaralı İddianamesiyle tefecilik suçundan sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 241 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca hak yoksunlukları uygulanması talebiyle kamu davası açılmıştır.
2.Ödemiş 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.11.2015 tarihli ve 2015/45 Esas, 2015/553 sayılı Kararı ile sanık hakkında zincirleme tefecilik suçundan 5237 sayılı Kanun'un 241 inci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 2 yıl 1 ay hapis ve 104 gün karşılığı günlüğü 20 Türk lirasından (TL) olmak üzere 2.080 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca hak yoksunluklarına hükmolunmuştur.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık, yakın arkadaşı olan katılan ...'un asılsız bir şekilde kendisi hakkında tefecilik yaptığına dair ihbarda bulunduğu, Ödemiş 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2013/183 Esas sayılı dosyasının getirtilmesi, konuya ilişkin olarak Av. ...'ın tanık olarak dinlenilmesi, tapu ve banka kayıtlarının celbedilmesi, ...'in beyanında geçen ...'ü hiç tanımadığı, tanık ...'in beyanlarının gerçeği yansıtmadığı, birkaç tanığın soyut beyanlarına dayanılarak hakkında mahkumiyet hükmü kurulmasının yerinde olmadığı ve Yargıtayca resen nazara alınacak sebeplerle hükmü bozulması talebiyle temyiz etmiştir.
III. OLAY VE OLGULAR
Katılanlar ... ve ... 'nin beyanlarına, sanığın alacaklı sıfatıyla yürüttüğü takip dosyalarına, sanık hakkında düzenlenen vergi tekniği raporu içeriğine ve dosya kapsamında dinlenen tanık ifadelerine göre, sanığın 2009 ilâ 2012 yılları arasında farklı şahıslara faiz karşılığında ödünç para verdiği iddiasıyla açılan kamu davasında, Mahkemece; sanığın cezalandırılmasına karar verilmiştir.
IV. GEREKÇE
5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanması ile ilgili Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal Kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün bulunmuştur.
Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların eleştiri dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ödemiş 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.11.2015 tarihli ve 2015/45 Esas, 2015/553 sayılı Kararına yönelik sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden, eleştiri dışında, herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
18.10.2023 tarihinde karar verildi.