"İçtihat Metni"
MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2021/67 Esas, 2022/117 Karar
SUÇ : Görevi kötüye kullanma
HÜKÜMLER : 1)Hatay 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.11.2020 tarihli ve 2020/114 Esas, 2020/305 sayılı Kararı ile; atılı suçtan beraat,
2)Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 02.02.2022 tarihli ve 2021/67 Esas, 2022/117 sayılı Kararı ile; beraat kararının kaldırılması ile ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan mahkumiyet,
3)Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 14.03.2022 tarihli ve 2021/67 Esas, 2022/117 sayılı Kararı ile; temyiz isteminin reddi.
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama
Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesince verilen temyiz isteminin reddine dair ek Karar ile sanığın üzerine atılı görevi kötüye kullanma suçundan mahkumiyetine ilişkin asıl Kararın sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön incelemede;
7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 17 nci maddesindeki “Belli bir yerde devamlı olarak meslek veya sanatını icra edenler, o yerde bulunmadıkları takdirde tebliğ aynı yerdeki daimi memur veya müstahdemlerinden birine yapılır” hükmüne rağmen tebligatı tebliğ alan şahsın sanığın çalışanı olup olmadığı araştırılmadan yapılan usulsüz tebligatın, sanık yönünden temyiz süresini başlatmayacağı, öğrenme üzerine gerçekleşen temyizin süresinde yapıldığının kabulü gerektiği anlaşılmakla, tebliğnamedeki temyiz isteminin reddi ile ek Kararın onanmasını isteyen düşünceye iştirak edilmeyerek Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesince verilen 14.03.2022 tarihli ek Kararın kaldırılmasına ve esasın incelenmesine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.
Sanık hakkında kurulan hükmün, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrasınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrasına istinaden temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1.İskenderun Cumhuriyet Başsavcılığının, 17.01.2020 tarihli ve 2020/850 Soruşturma, 2020/236 Esas, 2020/12 numaralı İddianamesiyle sanık hakkında icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçundan 1136 sayılı Avukatlık Kanunu’nun (1136 sayılı Kanun) 59 uncu maddesi uyarınca son soruşturmanın açılmasına karar verilmesi talep edilmiştir.
2.İskenderun 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 24.02.2020 tarihli ve 2020/43 Esas, 2020/82 sayılı Kararı ile sanık hakkında görevi kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 257 nci maddesinin birinci ve ikinci fıkrası ile 53 üncü maddesi gereği yargılamasının yapılması ve delillerin takdiri için son soruşturmanın Hatay Ağır Ceza Mahkemesinde açılıp yapılmasına karar verilmiştir.
3.Hatay 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.11.2020 tarihli ve 2020/114 Esas, 2020/305 sayılı Kararı ile sanığın görevi kötüye kullanma suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi uyarınca beraatine hükmedilmiştir.
4.Katılanın istinaf talebi üzerine, Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 02.02.2022 tarihli ve 2021/67 Esas, 2022/117 sayılı Kararı ile beraat hükmünün kaldırılarak sanık hakkında ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 257 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin mahkumiyet hükmü kurulmuştur.
5.Sanığın 11.03.2022 havale tarihli temyiz dilekçesi üzerine Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 14.03.2022 tarihli ve 2021/67 Esas, 2022/117 sayılı ek Kararı ile temyiz talebinin süreden reddine karar verilmiştir.
6.Sanık 12.04.2022 havale tarihli temyiz dilekçesi ile Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 14.03.2022 tarihli ve 2021/67 Esas, 2022/117 sayılı ek Kararını temyiz etmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz sebepleri; Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 14.03.2022 tarihli ek Kararının kaldırılması ile 02.02.2022 tarihli ve 2021/67 Esas, 2022/117 sayılı Kararının bozularak beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
Suç tarihinde Hatay Barosuna kayıtlı serbest avukat olan sanığın; müvekkili katılan hakkında Hatay 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/68 Esas sayılı dosyası üzerinden verilen hapis cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünü yasal süresinde istinaf etmeyerek kesinleşmesine sebebiyet vermek sureti ile mağduriyetine neden olmak şeklindeki eyleminin ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçunu oluşturduğu kabul edilerek, bu suçtan mahkumiyetine karar verilmiştir.
IV. GEREKÇE
Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin beşinci fıkrası uyarınca hükmolunan cezanın yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden ceza miktarının yarısından az olacak şekilde hatalı uygulama yapılması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış, yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, sanığın sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
Ancak;
Yüklenen suçu 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrasının (e) bendindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işleyen sanık hakkında sadece bu bentteki hak ve yetkilerin yasaklanması yerine 53 üncü maddenin birinci fıkrasında belirtilen hak ve yetkilerin tamamının yasaklanmasına karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuş ancak tespit edilen bu hukuka aykırılığın Dairemiz tarafından giderilmesi mümkün görülmüştür.
V. KARAR
1.Ön inceleme bölümünde açıklanan nedenle Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 14.03.2022 tarihli ve 2021/67 Esas, 2022/117 sayılı ek Kararının, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle KALDIRILMASINA,
2.Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 02.02.2022 tarihli ve 2021/67 Esas, 2022/117 sayılı Kararının, 5271 sayılı Kanun'un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 303 üncü maddesi gereğince hüküm fıkrasında yer alan "TCK'nın 53/1 maddesindeki hak ve yetkiyi kötüye kullanmak suretiyle atılı suçu işleyen sanık hakkında aynı Kanunun 53/5. madde ve fıkrası gereğince asıl cezanın infazından sonra başlamak üzere takdiren hükmolunan cezanın yarısına isabet eden 3 ay 22 gün süreyle bu hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına," şeklindeki ibarenin "Sanığın yüklenen suçu 5237 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesinin birinci fıkrasının (e) bendindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işlediği anlaşılmakla, aynı Kanun'un 53 üncü maddesinin beşinci fıkrası uyarınca, ayrıca, cezasının infazından sonra başlamak üzere takdiren 3 ay 22 gün süre ile anılan Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrasının (e) bendinde belirtilen hak ve yetkileri kullanmasının yasaklanmasına," şeklinde değiştirilmesi suretiyle eleştiri dışında diğer yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Hatay 4. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
13.11.2023 tarihinde karar verildi.