"İçtihat Metni"
MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2018/127 Esas, 2018/392 Karar
SUÇLAR : Rüşvet almak ve rüşvet vermek
HÜKÜM : Temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddi, istinaf başvurusunun esastan reddi
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama
Sanıklar hakkında Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 14.02.2018 tarihli ve 2018/127 Esas, 2018/392 sayılı karar ile 08.11.2019 tarihli ek kararın; karar tarihleri itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü ve ek kararı temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu, temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1)İstanbul Anadolu 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 09.11.2017 tarihli ve 2017/221 Esas, 2017/354 sayılı Kararı ile sanıklardan ...'ın zincirleme rüşvet alma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 252/2-1, 43/1 ve 62. maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, ...'ın ise rüşvet verme suçundan beraatine hükmolunmuştur.
2)İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin 14.02.2018 tarihli ve 2018/127 Esas, 2018/392 sayılı Kararı ile katılan vekilinin ve sanık ... müdafiinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.
3)Sanık ... müdafiinin 07.11.2019 havale tarihli temyiz dilekçesi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin 08.11.2019 tarihli ve 2018/127 Esas, 2018/392 sayılı ek Kararı ile temyiz talebinin kabule değer sayılmamasından dolayı reddine karar vermiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık ... müdafiinin temyiz istemi temyiz haklarının bulunduğuna, suçun yasal unsurlarının oluşmadığına, eksik inceleme ve araştırmayla hüküm kurulduğuna, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin 08.11.2019 tarihli ve 2018/127 Esas, 2018/392 sayılı ek Kararının kaldırılarak usul ve yasaya aykırı hükmün esastan incelenerek bozulması gerektiğine ilişkindir.
Katılan vekilinin temyiz istemi sanık ...'nın cezalandırılması gerekirken hakkında verilen beraat kararına yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğuna ve sair hususlara ilişkindir.
III. GEREKÇE
Sanık ... hakkında rüşvet alma suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi kararına yönelik temyiz talebinin reddine dair karar yönünden;
5271 sayılı Kanun’un 286/2. maddesinin (a) bendinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/3 maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde sanık ... müdafiinin ek karara yönelik temyiz istemi yerinde görülmemiştir.
Sanık ... hakkında rüşvet verme suçundan verilen beraat hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi kararı yönünden;
Sanığın leh ve aleyhindeki toplanan tüm kanıtları inceleyip, irdeleyen ve iddianın reddine ilişkin sebepleri karar yerinde ayrı ayrı gösteren, savunmayı tercih nedenlerini açıklayan, aleyhteki kanıtları hükümlülük için yeterli görmeyen mahkemenin beliren takdir ve kanaati ile beraat hükmüne karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararın usul ve kanuna uygun olması karşısında katılan vekilinin temyiz itirazları ile hükümde dikkate alınan sair hususlar yönünden hukuka aykırılık görülmemiştir.
IV. KARAR
1)Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle ek Kararda hukuka aykırılık görülmediğinden sanık ... müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,
2)Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hükümde hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesinin uyarınca İstanbul Anadolu 6. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
24.09.2024 tarihinde karar verildi.