"İçtihat Metni"
İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2022/1225 Esas, 2022/1903 Karar
KATILANLAR : ..., Hazine, ...
SUÇ : Zincirleme şekilde icrai davranışla görevi kötüye kullanma
HÜKÜM : İlk Derece Mahkemesince verilen mahkumiyet hükmünün kaldırılarak atılı suçtan mahkumiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama
Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.
Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 299/1. maddesi gereği takdiren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
A. İlk Derece
Aydın 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.02.2022 tarihli ve 2021/396 Esas, 2022/147 sayılı Kararı ile rüşvet alma suçundan açılan kamu davasında eylemin icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçunu oluşturduğu kabulüyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 257/1, 43/1, 62, 50/1-a, 52/2. maddeleri uyarınca 3.740,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.
B. İstinaf
İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin, 28.09.2022 tarihli ve 2022/1225 Esas, 2022/1903 sayılı Kararı ile sanık hakkında, İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafii ile katılanlar Hazine ve ... vekilinin istinaf başvurularının kabulü ile duruşmalı yapılan inceleme neticesinde, 5271 sayılı Kanun'un 280/2. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak, icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçundan sanığın 5237 sayılı Kanun'un 257/1, 43/1, 62/1 ve 50/1-a ve 52/2. maddeleri uyarınca 187 tam gün karşılığı 3.740,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 53/5. maddesi gereğince hak yoksunluğuna hükmolunmuştur.
II. TEMYİZ
A. Temyiz Sebepleri
1. Katılanlar Hazine ve ... Vekilinin Temyiz İstemi
Sanığın rüşvet ve irtikap suçlarından cezalandırılması gerektiğine ve Bölge Adliye Mahkemesinin eksik inceleme sonucu verdiği kararın bozulması lüzumuna ilişkindir.
2. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi
Sanığın menfaat temin ettiğine dair somut bir delil bulunmadığına, katılanın çelişkili beyanlarına itibar edilemeyeceğine, "şüpheden sanık yararlanır" ilkesi uyarınca sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine, zincirleme suç hükümlerinin somut olayda oluşmadığına yöneliktir.
B. Değerlendirme ve Gerekçe
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Bölge Adliye Mahkemesinin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,
Ancak;
Dosya kapsamına göre; sanığın 25.10.2019 tarihinde katılandan görevinin gereklerine aykırı hareket etmek suretiyle haksız olarak 400,00 TL maddi menfaat temin ettiği, 26.10.2019 tarihinde de katılandan 200,00 TL para istediği ancak katılanın, sanığa ödeme yapmaması nedeniyle eylemin tamamlanamadığı, aynı kasıtla para isteme eyleminin zincirleme suç kapsamında kaldığı kabul edilmiş ise de, dosya içerisinde mevcut mesaj içeriklerinden anlaşıldığı üzere, tarafların daha önce aralarında anlaştıkları miktarın kalan kısmının istenmesi şeklinde gerçekleşen eyleminin hukuki anlamda tek fiil olarak kabul edilmesi gerektiği ve zincirleme suç hükümlerinin uygulanma koşullarının oluşmadığı gözetilmeden, hakkında 5237 sayılı Kanun'un 43. maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.
III. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiinin ve katılanlar Hazine ve ... vekilinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi uyarınca Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304/2. maddesi uyarınca yeniden incelenmek ve hüküm verilmek üzere hükmü bozulan İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
27.11.2024 tarihinde karar verildi.